laay kaayo diri sa office karon. wa koy lingaw. nagsige lang kog huna-huna nga naa ko sa suba sa may hubo river didto sa san agustin, lugar ni papa. katong gagmay pa mi, di pa kaayo ko kabalo mulangoy, ang mga bata na ka-edad ra nako mangambak sa tulay paingon sa suba. yawa kuratan ko ato kay mas taas pa sa building sa admin sa picop ang gipang-ambak sa mga animal. suya kaayo ko kay di man ko kabalo mulangoy. didto ra ko sa may kilid intawon nag-tabok-tabok sa duha ka poste ilalom sa tulay. mangurog pa gyud sa kahadlok. mao man siguro na ngano obsessed kaayo ko makatuon ug langoy. karon ayos na baya. di na ko mahadlok mulangoy. kaya na nako muambak sa tunga sa dagat. bisan lagi walay life jacket. pwede na ko sa muro-ami. haha. katong cristmas break nibalik mi didto ni mama, unya nag request ko nga munaog ko sa tulay kay picturan nako. pagdungaw nako, duol ra man diay. dili kaayo sya ato kahabog sa ako tan-aw sa una. kaya ra nako ambakon. ana man gyud siguro sa tanan butang no? sa unang tan-aw murag dili nimo kaya, pero paghuman sa paningkamot na i-overcome ang problema, di ka kabantay na simple lang diay ang solusyon. layo na pud diay imong na-abot. sobra pa sa kaya ang imo nakat-unan. ana lang gyud dapat. sakto si papa, atubangon gyud daw ang problema.

as they passed the bridge on the river hubo, he asked the driver to stop. he got out, his face painted with silent wonder, and walked to the edge of the bridge. he looks down, and sees his shadow on the blue-green waters of the tranquil hubo. the banks still look the same, except for the now tall trees on the left side. he leaned over, as if he was an engineer inspecting his latest project. the two posts were still there. they were green from the moss that stuck to their sides. he smiles. a shy one. a smile for a job well done. he is confident that he can jump now.

»read more from "chopsuey"