nanood ako ng the bachelor ngayon. bwakalabits. pano ba sumali dun? kaya lang balita ko bawal daw tirahin ang mga contestants. ano yun? lugi. paglalawayin ka lang? pero ok lang, gaano ba kadalas ang minsang mapalibutan ng mga magagandang dilag?
tapos kelangan ko i-date lahat ng babae para hanapin ang nararapat sa kin. ang problema, ang mga babaeng to, pera lang ang habol. kasi ang mapipili mananalo ng 1 million packing dollars. plus bonus, ako. at forty nights of nonstop sex with me. bottomline: bolahan. unahan ng sino ang matatawag na tanga.
naisip ko, kahit pa siguro bigyan ako ng 5000 pesos para maging the bachelor, hindi ako papayag.
hindi tao ang laging naging nakangiti. hindi tao ang lahat ng kamukha ni britney spears. hindi tao ang laging superlative mag describe ng bagay: oh my gosh youre the best, youre like the best guy ever, youre like the god of gods, youre the sweetest ever.. taena mo miss pouty lips. sawa na ko sa dedeng peke at perfect tan at malilibog na babae na katawan ko lang ang habol.
ang weirdo neto, bakit may show na ganito? ano to, pinupukaw ang basic animalistic instincts ng manonood? kunsabagay, entertainment lang naman lahat to. di dapat seryosohin. pero sa kin kasi, nag pose sya ng serious psychological question. has the world gone desperate? pano na yung mga hindi kasing successful at kagwapo ng bachelor? pano na yung mga hindi kasing ganda at kasing successful ng mga contestants? eh kung eto mga mala beauty queen nga nirereject pa. siguro hindi lang ako ang target audience ng show na to.
may naalala akong kwento about sa isang lalaki na binigyan ng tatlong choices ng magagandang babae, at lahat successful. ang pinili nya, yung may pinaka malaking boobs.
hindi naman ako apektado na. nahanap ko na ang para akin. pero sweetheart wag ka sanang magalit, mahilig lang ako mangarap. pero sige, pwede mo ko batukan.
