tulungan nyo ko gagawa ako ng petition sa mga tv station na tigilan na ang taenang kidnapping at politico plots sa mga teleserye dahil taena SAWANG-SAWA na ako kakapanood ng mga kinikidnap at mga politiko at wala ng bago sa mga kwentong yan. ang bida kikidnapin ng kalaban na politiko at kapag hinawakan na sa balikat sisigaw ng bitiwan mo ko! taena taena tigilan nyo na parang awa nyo na ginagawa nyong tanga ang mga manonood sayang kasi masaya akong pinapnood si sweetheart claudine kasi ang kinis ng balikat tapos biglang politiko pala sya na kikidnapin ano pa pinagkaiba nya nung mga panahon ni anjanette at nanet medved nakinidnap at nirescue ni andrew e. pustahan, kikidnapin si anne curtis sa dyosa. pero nakahubad. pwede na.

ang bad trip dun, ginagaya pa ng magkabilang istasyon ang isa’t-isa. parang tayong pilit sinusubuan ng imburnal. wala tayong magawa kasi yun lang ang meron.

wala na bang maisip na ibang kwento ang mga writer nyan? costume lang pinapalitan yung kwento ganun pa rin. ambobobo. oo alam ko sinusubukan nyong ilapit sa tunay na buhay ang mga kwento ng teleserye nyo pero parang detached yata kayo sa katotohanan ng society ngayon. ang idea ninyo ng success ay ang pagiging politiko. pakshet.

tsaka pwede ba ibalik yung misadventures of ariel and maverick? wala na kasi sila kwenta sa gma ngayon. parang ginawa silang basura dun sa gma.

hahay.

dabest yung latest tv ad ng kfc. yung may mag opismate na mga lalaki tapos yung isa biglang bumigay ng makita yung kfc shrimp combo. naalala ko si roderick paulate nung panahon na sikat pa ang okidok ni aga. haha.

dabest yung camera cafe sa late nights ng gma yata. yan ang tunay na nangyayari sa working class na pilipino. kaya lang mas may halaga pa yata ang sampalan at kidnapping kasi tig 5 minutes lang airtime ng camera cafe. sayang.

merong show na moment of truth. babayaran nila ang guest sa bawat truthful na sagot. taena. yan ang isa pang tunay na reflection ng society ngayon. kelangan ng bayaran para magsabi ng katotohanan. diba dapat gawain na natin yun? naalala nyo si chavit? ayan, niregaluhan natin sa pagbulgar kay erap at pag amin na kasama nya sa pagsusugal nun. ginawa pa nating hero. at eto, may utang na loob na ang gobyerno sa kanya at gagawing NSC adviser wadapak! wadapak! taenang buhay to. challenge nga siguro sa mga politiko ang maisali sa moment of truth. dapat siguro moment of lies. kuha na nila ang pera, nagsinungaling pa. waw. ahhhh. taena. ratatatat.

sensya na epekto ng kakapanood ng local tv.

»read more from "badtrip sa tv"

kanina nagkaroon ng recognition ceremony sa office. 5th year anniversary na ng office namin, at binigyan ng recognition ang mga nag five years na. isa na ko dun.

nawitness ko na ang evolution ng mga buhay ng karamihan ng opismates ko. yung iba dito na nag asawa, nagka anak ng dalawa, hiniwalayan, at nag abroad na. ang daming kwentong dumaan.. nakakalungkot na nakakatuwa, kasi sa gitna ng lahat ng to, tagapagmasid lang ako.

di maiiwasan, tinimbang ko ang sarili ko ngayon at yung ako, 5 years ago. pogi parin naman. marami paring naghahabol. lokoloko parin. in short, halos wala paring pinagbago. pinakita sa video slides ang then and now pics namin. kinakabahan ako. mukhang totoo nga ang hinala sa sakit ko, yung kapareho ng sakit ni aga muhlach, yung hindi tumatanda.

taena. habang buhay na nga siguro akong bolero. kahit sarili ko binobola ko na. pagpasensyahan nyo na.

malalim ang narating ng masinsinang pag muni-muni ko habang nagpoprogram sa office. sa gitna ng mga tawanan at kantwayan, naalala ko ang mga panahong sobrang wala akong pakialam sa buhay. araw-araw inom, kantot, party.. tapos sinundan ko kung panong narating ko ang istado ko ngayon: sawa na sa hatak ng alak, iritado sa amoy ng yosi, ubos na ang libog sa panandaliang ligaya. huminahon na ko, mas pinahahalagan na ang iba kaysa sarili, at mas alam na ang gustong marating sa buhay. hindi narin pala masama. sabi nga sa kanta, malayo-layo narin ang narating.

nang tinawag na ang pangalan ko para kunin ang plaque, naisip ko, ang huling time pala na nakakuha ako ng award ay nung high school graduation pa. iba na ko maglakad, iba na ko mag isip. pero gustong-gusto ko ang kung sino ako ngayon. siguro, yun ang pinaka mahalaga. ngumiti ako ng mula sa puso ng magsabugan ang flash ng mga camera.

limang taon na pala ang nakalipas. limang taon ang dumaan ng halos di ko namalayan. limang taon din yun.

sa bitmicro at sa lahat ng bumubuo neto, maraming salamat sa lahat-lahat.

»read more from "five years"

medyo madalas na ko manood ng tv ngayon. sabi ng isa kong kaibigan, kapag ang tv ad daw ay hindi tumatak sa isipan mo, ibig sabihin, hindi ikaw ang target market neto. oo nga naman, ano ba pakialam ko sa baliktad na deodorant? bakit hanggang ngayon iniisip ko parin na impossible yun sa laws ng classical physics.

sakit sa ulo na i-analyze pa yun kaya pinatulan ko na ang mga no brainer. yung mga batang nagsasayaw ng makulay ang buhay sa sibabawang gulay. it turns out, iba na pala lyrics nun. hindi na pala sabaw binebenta dun kundi meaty ginisang gulay. bibili ka nung powder para maglasang karne ang gulay. waw. taste masking kung baga. ayus naman yun kasi gaganahan ang mga batakumain ng gulay, which is good for the body, at syempre mas mura ang gulay kaysa conventional karne na ulam. medyo tinamaan lang ako kasi may pagka reality check to ng panahon ngayon.

nakita ko kasi ang isa pang tv ad na may misis na bumibili ng isang kilong karne pero dahil nagmahal na daw ang mga bilihin ngayon, kalahating kilo nalang binili nya. tapos hinaluan nalang ng powder para maglasang karne parin ang sabaw nilang ulaw. taena ang lungkot diba? signs of the times. taghirap na talaga.

kelangan na nating balutan ng fake food taste ang totoong ulam. reflection to sa estado ng society. henerasyon na to na lalaki sa fake food taste, which could lead to malnutrition. masakit lang isipin, na ang brilliant minds natin sa marketing, gumawa pang paraan para kumita pa rin sa panahon ng crisis. sinakyan nila ang kahirapan para maka pag move ng volume.

wala naman masama dun, cycle naman ang pera at economiya. ang sakit lang tanggapin. reality bites ika nga. nakakatawa lang, na kasabay ng fake meat taste products na to ang mga producto na pampaputi at pampahaba ng buhok. hindi mo na kelangan bumili ng pampaputi at pampahaba ng buhok. sa konsumisyon palang mamumutla ka na, at uunat na ang buhok mo kakahila pababa.

»read more from "time and tv"

pare-pareho tayong nag abang sa reunion concert ng eraserheads, at tulad nyo, hanggang nung huling sandali bago sila tumugtog, hindi pa rin ako makapaniwala na nangyayari nga yun. ang tagal ko kasing hinintay. umabot na sa puntong sumuko na ko sa pangarap kong maging audience nila muli.

kelangan mangyari yung concert na yun, kasi may pera na kong pambayad para panoorin sila. may pera na kong pambili ng mga album nila. ang dami kong kwento na sila ang soundtrack. tsaka sila ang nagdefine ng good old times ko. alam mo yun, sa pagtanda ko, kapag pina kwento sa akin ang good old times ko, eheads ang soundtrack.

unang sigaw ni ely sa alapaap, tumindig balahibo ko, parang na time space warp nung mga panahong virgin pa ko at pinoproblema ko lang ang lab reports sa chem. tapos tuloy-tuloy na ang good trip habang sumi-sing-along sa lahat ng kanta nila. hindi ko man lang namalayan naka 16 songs na yata. naramdaman ko lang sumakit na mga paa ko nung natapos ang first set.

nung mga sandaling yon habang naghihintay ng second set, nangarap ako, na sana, tulad ng eheads, magka reunion din ng mga masasaya kong alaala. kasama ang mga dating kaibigan, gugulong sa sunken garden, kuntento na sa tanduay at konting chichirya, date sa isawan, at tawanan hanggang umaga. konting pikit mata, sinariwa ko ang mga panahong wala akong iniisip na problema, yung mga panahong pag tumawa ako yung talagang hinugot sa tyan. naalala ko yung mga panahong sabay-sabay kaming mga kababayan na sasakay ng barko pauwi sa surigao at aabutin kami ng tatlong araw sa biyahe.. good old times.. napapalibutan ng mga tunay na kaibigan.

tapos tulad ng lyrics ng minsan, ang bilis nga ng panahon. nagsalita si buddy sa stage. at yun na nga. cancelled na ang concert.

tapos parang switch ng ilaw, nag snap back to reality. oo nga pala, wala na ang eheads. at tulad ng lahat ng bagay sa mundo, walang nagtatagal. kelangan kong tanggapin yun. napaluha ako ng konti. pero hindi ibig sabihin na kakalimutan ko nalang. mag momove on ako sa buhay, pero dadalhin ko sa puso at isipan ang lahat ng alalaalang nakabalot sa mga kanta nila.

salamat ely buddy raimund at marcus. salamat sa pagkakatong maging audience muli.. maging audience ng bandang hinele ako nung umuusbong ang aking kamalayan. mabuhay kayo!

———–

ps. maraming salamat kay gang badoy na nagpasok sa ‘min sa vip. maraming salamat din sa red horse beer na nagbigay sa kin tshirt na mukhang magiging classic.

»read more from "eraserheads at ako"