dati ang theory ko na sa end of the world, ang matitirang mga tao ay mga babaeng malalaki ang boobs at mga lalaking mayaman. simula kanina, nag-iba na.

napag-usapan namin sa ofis kanina ang isang bata na may kakaibang sakit. hindi daw ito humihinga. i mean hindi daw involuntary ang paghinga. weird no? parang kelangan concious sya lagi para huminga. eh baby lang yun, ano ba malay nya sa functions ng body organs nya. ang kwento, nag indefinite leave ang nanay kasi kelangan nyang bantayan ang baby para wag kalimutan huminga.

naisip ko, kawawa naman ang batang yun. siguro kelangan operahan sa utak para gumana ng maayos ang neuro part na nagpapandar sa involuntary/subconcious breathing. lagi lang tayo nag jojoke na wag kalimutan huminga pero pag nakarinig ka ng ganitong balita parang ambigat dalhin.

sabi ng isa kong opismate bakit daw yung mga squatter at bata sa kalye ang titibay ng katawan. parang ipis. kahit siguro sabugan ng nuclear bomb mabubuhay ang mga yun. naisip ko eh matitibay kasi ang genetic make up ng mga batang kalye at squatter. malamang naka ilang subok din ang mga magulang ng batang kalye bago nakabuo ng baby, at ang genes ng baby na yan sobrang tibay kasi lalabanan nya lahat ng dumi na dalang poor hygiene at malnutrition ng magulang. kung tutuusin, pinaka fittest na genes ang lumabas sa batang kalye. nilabanan lahat ng kahayupan sa mundo.

pero di narin tayo nalalayo sa pagkakaroon ng super na genetic make up. kasi yung mga lolo at lola natin matitibay din kasi hindi sila namatay sa gyera. magaling silang umilag sa bala at lumaban sa mga hapon. sa tingin ko kasi matinding genetic cleanup ang nangyari nung world wars. andaming magagandang genes din ang nawala nun. baka sakaling may nag trigger pa ng mutation sa mga namatay noon.

high na high ako sa idea kong to habang kinukwento sa mga kaibigan ko. biglang may humirit na isa. oo, tama yan. buhay din yung mga makapili. paker. oo nga.

so kung tatanungin mo ulit ako ngayon sa take on the survival of the fittest, olats na ang malalaking boobs at mayayaman. malamang ang matitira ang mga sipsip. hahay.

nung bagong kuha ko palang ng kotse ko ngayon pinilit kong magpakasenti kasi sabi ng mga matatanda hindi pwedeng maging sobra saya kasi ang karma daw nyan ay sobrang kalungkutan. e di drive drive ako, malamig ang hampas ng aircon sa mukha ko, lumilipad ako sa may katipunan flyover na overlooking ng marikina at nag-senti..

bakit kaya nauso yung ganung paniniwala ng matatanda? tapos meron namang mga bata na sumusunod din. may kilala ako na halos mautot na sa katatawa biglang titigil kasi daw masama ang sobrang saya. may pagka weirdo. kasi kaya nyang mag shift mula tawa to poker face in an instant. pero sigurado naman ako saloob-loob nun tumatawa parin. bakit kaya yung matatanda ayaw na ayaw sa mga bagay na sobrang saya?

baka naman ayaw lang nila sa anumang sobra. sabagay,may punto rin naman sa ganun. delikado ang sobrang inom, sobrang kalungkutan, sobrang damot. drink moderately ika nga. sa matatanda sapat na ang ngiti kaysa humagikhik sa tawa, sapat na tamis ng gatas para sa champorado, sapat na ang halik sa noo para ipaabot ang pagmamahal. mas pinag tutuunan nila ng pansin ang kung ano man ang mas mahalaga.

sa mga bata naman baliktad. mas importante sa kanila ang maliliit na bagay. lahat ng konti, mahalaga. t ambling na sila sa joke. pyesta na ang kahit anu mang inumin na binubutasan ng straw, langit na ang ice candy, at world tour na ang saranggola.

so kung iisipin pala, wala namang masama sa kalagayan natin ngayon. kulang pa tayo sa wisdom para hanapin ang ngiti sa dagat ng mga halakhak, at higit narin tayo sa kasiyahang dala ng panandaliang paglipad ng papel na eroplano. may mga bagay lang na nakakapagpasaya sa atin, na hindi naman importante sa iba.

e di drive drive ako, malamig ang hampas ng aircon sa mukha ko, lumilipad ako sa may katipunan flyover na overlooking ng marikina at nag-senti.. may kotse nga ko, pero, masaya ba ko? taena. konting pasenti, pinilit lumuha.. eh sa hindi ko talaga mapigil eh, masaya talaga ako eh, bwakalabits sumigaw ako labas atay! taenang kalokohan ng matatanda yan. eh sa masaya ako eh! mahigit isang buwan na kong nasa langit. hanggang ngayon ako lang ang nakangiti pag trapik.

what’s in a name? a rose by any other name would smell as sweet.. sabi ni shakespeare. pero pasensya na, hindi ko kasi kayang magka gf ng malu. kasi naalala ko lagi si malu mangahas na editor ng malaya (tama ba?) at malu de guzman na nanay ni janno sa oberdabakod.

alam ko medyo unfair at parang ang kitid ng utak ko pero hindi rin fair sa kin kung magkunwari akong ok lang. hindi naman yun attack sa personality nila, in fact may mga kaibigan akong malou na ok na ok at turing ko sa kanila mabubuting kaibigan. pero kasi pag gf na o asawa ay medyo iba na yun. kasi makakasama mo sya habang buhay. katabi mo sa kama gabi-gabi. deretsuhin ko na, hindi ko kayang mag romansa… siguro kasi iniisip ko sobrang holy ng name na yan. sureball, lahat ng malou maria lourdes yan. pano mo iisipan ng alam mo na.. tao lang ako. medyo malibog pa.

medyo ibang generation na kasi ang dating sa kin nun. parang ka batch nya sila belen, linda, thelma at helen. hindi ko alam kung pano nangyari, parang lagi kong iniisip dapat ang magiging girlfriend ko yung mga jennifer, josephine, kristine.. yung mga ganun. siguro dala ng panahon nga. wala na kong kilala na resurreccion o corazon na kabatch. meron pang isang lola ng kaklase ko, transfiguracion naman. waw. ano nickname nun? transfi?

siguro yung mga bata ngayon pag tanda nila mandidiri din sila sa mga pangalan natin. tatayo balahibo nila pag pinangalang gretchen o claudine o marjorie.. kasi ngayon uso na yung mga maegan, francesca.. yung mga ganyang ka cool pakinggan.

hindi ko rin naman kaya tumira ng aiza, cherry or bubbles. taena dami kong arte.

hahay. so what’s in a name? oo tama, wala sa pangalan yun. pagkatao pa rin ang pinaka dabest na batayan sa paghahanap ng mamamahalin. pero sa ngayon, pagbigyan nyo muna ko sa pag iinarte. kung hindi, magkaka gf ka ng gloria.

nabuburat na ko kasi tuwing bibili ako ng saging lagi kong nakukuha yung kalahati bulok na. yellow naman ang balat, hindi mo mapapansin na bulok na pala sa loob. yung konti nalang fermented na pwede na gawing wine. pano ba bumili ng saging?

naalala ko sa surigao sobrang mura ng saging yung isang “ganun” (hand gesture na hawak ang isang bunch ng saging) mga bente pesos lang yata. dito yung “ganun” nasa 60 benta. tapos bwakalabits bulok pa kalahati. sa lugar ng tatay ko pwede pang nakawin nalang yung saging ng kapitbahay kasi sa dami ng saging nila hindi na nila napapansin na may hinog na.

miss ko narin makakain ng banana que na 50 cents lang isa. dun sa tindahan na kapitbahay nila tomas na si nang shony na sumasideline bilang masahista pag gabi. yung tama lang ang pagkahinog at nababalot ng nagdidikit dikit na arnibal. tapos sabayan pa ng coke with ice. solb na ang mainit na hapon pag summer.

pano ba malalaman kung bulok na ang saging? kala ko namaster ko na to e. o baka naman pana-panahon lang ang lahat sa pagbili ng saging. parang box of chocolates ni forrest gump. hahay.

minsan napadpad akong saguijo bar sa makati. nagkataon kakatapos lang ng holy week nun yung mga tao wala sa mood magparty. natyempuhan kong andun ang sugarfree. sampu lang kaming audience. kumanta sila ng U2 covers at mga kanta nila dati tulad ng mariposa. tayo balahibo ko.

nung human rights day napadaan akong kape isla sa serendra para makipag meet sa rocked pips. natyempuhan kong andun si noel cabangon, nakitambay bago gig nya somewhere else. kumanta sya ng joni micthell covers at ibang signature songs nya tulad ng kanlungan at uunahin kita. naka nganga ako the whole time.

madalas akong maka tsamba ng mini concerts. swerteng nakaka tyempo lagi. tamang kakilala. tamang lugar. tamang panahon. at sa mga panahong iyon naiimortalize yung mga kanta sa akin.
ganun naman yata sa lahat ng aspeto ng buhay. tyempuhan lang ang pagkakaroon ng saysay. madalas, nagkakaroon lang halaga ang isang bagay kapag nandun ka na at nararanasan mo na.

kaya kumilos ka na bago ka pa malipasan ng panahon. kilalanin ang dapat makilala. puntahan ang hindi pa nararating. mangyayari lang ang lahat kung andun ka na.